Sæll Villi! Ef þú ert að leita að fallegum stað til að heimsækja, þá mæli ég hiklaust með Veiðivötnum. Fegurð svæðisins er ólýsanleg ... Við Snjóölduvatn er einhver flottasti staður sem ég hef komi á. Öll fegurðin, ósnortin náttúra og afslappandi umhverfi einkenna svæðið. Í heiðskíru veðri og góðu skyggni er hægt að sjá alveg inn að Landmannalaugum og mun lengra. Skemmtilegar andstæður eru milli litanna í fjöllunum og svarta sandsins sem umlykur svæðið. Veiðivatnasvæðið er einnig fallegt á dimmum og drungalegum dögum. Þá sveipar svört þoka svæðið ... Ég á fleiri hundruð ljósmyndir af svæðinu, hver annarri fegurri, hvort sem það er sól og sumar eða rigning og þoka. Endilega tékkaðu á þessum magnaða stað!

Sæll Villi! Undanfarin sumur höfum við kærastan mín lagt leið okkar á Snæfellsnesið í útilegur og alltaf höfum við verið heppin með veður. Fyrir utan fallega akstursleið um nesið þá finnst okkur ómissandi að kíkja við í litla sæta kaffihúsinu sem heitir Fjöruhúsið á Hellnum. Fjöruhúsið er mjög heimilislegt og starfsfólkið einstaklega vinalegt. Að fá sér heitt súkkulaði uppá gamla mátann (útbúið í potti með alvöru súkkulaði) og vöfflu með sultu og rjóma er einfaldlega toppurinn á ferðalaginu um Snæfellsnesið að okkar mati. Við mælum eindregið með því að þú kíkir þangað í sumar og njótir þín með súkkulaðibolla við hönd og margslungið útsýni yfir klettahamrana sem rísa upp úr sjónum.

Hæ, hæ, það er gaman að þessu. En mig langar að Villi sé sendur á litla kaffihúsið sem er niðri við gömlu bryggjuna á Hellnum á Snæfellsnesi. Þegar maður kemur þar inn sér maður að dúkarnir á borðunum eru ekki samstæðir og flestir ef ekki allir handsaumaðir af einhverjum. Þegar maður fær sér einhverjar veitingar þá kemur t.d. kaffið í bollum sem eru af sitthvoru tagi. Ég ætla að vona að það sé ekki búið að samræma allt því mér þykir bara gaman að þessu. Þetta er einn krúttlegasti og yndislegasti staðurinn á jarðríki.

Ég mæli með því að þið kíkið í Árneshrepp á Ströndum. Hreppurinn er þekktur fyrir galdrabrennur (sem eru að vísu hættar), Flóabardaginn fór þarna fram, þeir voru einu sinni með svo skrítinn prest að það var gerð heimildarmynd um hann og svo er þetta fámennasta sveitarfélag á landinu. Já og auðvitað er dúndur 3G netsamband fyrir viðskiptavini Símans í Norðurfirði en í Kaupfélaginu fær maður enn græna hundraðkalla til baka og getur fengið prins póló í gömlu umbúðunum ;) Svo er auðvitað margt fleira þarna, t.d. sundlaug í fjörunni, 2 gamlar síldarverksmiðjur með mikla sögu, 2 kirkjur hlið við hlið og guðmávitahvað. Velkomið að hafa samband við mig ef þið viljið vita meira :)

Fardagafoss fellur skammt frá Egilsstöðum á leið upp Fjarðarheiði. Er hann efstur fossanna í Miðhúsaánni. Hinir heita Gufufoss og Folaldafoss. Merkt gönguleið liggur að fossinum og er hún greiðfær utan síðasti spölurinn. Bak við fossinn er hellir. Sagnir herma að í honum hafi haldið til tröllskessa. Var sú trúa á að frá þeim helli lægju jarðgöng yfir í Gufufoss í Fjarðará, handan heiðarinnar. Önnur sögn hermir að náttröll búi í hellinum er hafi í fórum sínum ketil fullan af gulli. Bak við fossinn er gestbók sem þeir geta kvittað í sem voga sér að baki flaumnum.

Stórurð (Hrafnabjargaurð) er í Urðardal í Hjaltastaðaþinghá. Hún er hluti jarðarinnar Hrafnabjarga. Hún er meðal stórfenglegustu náttúrufyrirbæra Austurlands. Talið er, að stóru björgin séu bergfyllur, sem féllu á skriðjökul, sem flutti þær fram dalinn og síðan bráðnað undan þeim. Þarna eru sléttir grasbalar og djúpar tjarnir milli bjarganna, sem eru á hæð við fjölbýlishús. Dyrfjöllin gnæfa yfir, tignarleg eins og frá öðrum sjónarhornum. Þarna er snjóþungt, þannig að snemmsumars má búast við talsverðum snjó. Bezt er að halda sig við merktar leiðir í Stórurð í þoku, því þar er villugjarnt við slík skilyrði. Merkt leið liggur frá Stórurð til þjóðvegarins í Ósfjalli, önnur upp á Vatnsskarð og tvær til Borgarfjarðar eystri. Önnur liggur upp urðina og um Eiríksdalsvarp og niður að Hólalandi innst í Borgarfirði eystri, en hin yfir Mjóadalsvarp og um Grjótdalsvarp niður í Bakkagerði. Ganga um þessar slóðir er einn hápunktanna í gönguferðum um Víknaslóðir.

Lagarfljótsormurinn. Það bar til einu sinni í fornöld að kona ein bjó á bæ nokkrum í héraðinu við Lagarfljót. Hún átti dóttur eina vaxna. Eitt sinn gaf hún henni gullhring. Stúlkan spyr móður sína hvernig hún geti haft mest gagn af gulli þessu. Móðirin segir henni að leggja það undir lyngorm. Stúlkan tekur þá lyngorm og lætur gullið undir hann og leggur í trafeskjur sínar. Liggur ormurinn þar nokkra daga. Þegar stúlkan fer að vitja um eskjurnar er ormurinn svo stór orðinn að eskjurnar eru farnar að gliðna í sundur. Verður stúlkan þá hrædd og þrífur eskjurnar og kastar þeim með öllu saman í Fljótið. Líða svo langir tímar og fara menn nú að verða varir við orminn í Fljótinu. Fór hann þá að granda mönnum og skepnum sem yfir það fóru. Stundum teygðist hann upp á bakka Fljótsins og gaus eitri ógurlega. Þótti mönnum þetta horfa til vandræða mikilla, en vissu ei hvernig bætur yrðu á því ráðnar. Voru þá fengnir til Finnar tveir. Áttu þeir að drepa orminn og ná gullinu. Þeir steyptu sér í Fljótið, en komu bráðum upp aftur. Sögðu Finnarnir að hér væri við mikið ofurefli að eiga og væri ei hægt að bana ormi þessum eða ná gullinu. Sögðu þeir að annar ormur væri undir gullinu og væri sá miklu verri. Bundu þeir þá orminn með böndum tveimur. Lögðu þeir annað fyrir aftan bægslin en hitt aftur við sporðinn. Ormurinn getur því ekki grandað mönnum eða dýrum, en við ber að hann setur upp kryppu úr baki sínu og þykir það jafnan vita á stórtíðindi þegar það sést.

Skriðuklaustur er fornt höfuðból og sýslumannssetur í Fljótsdal. Munkaklaustur var þar 1493-1552. Klausturrústirnar eru fundnar og þar er fornleifauppgröftur sem leitt hefur í ljós að þar hafa verið stundaðar lækningar og bókagerð og ýmsir merkir munir hafa fundist. Leiðsögn er um svæðið á sumrum. Á Skriðuklaustri er grafinn Jón hrak sem frægur er af kvæði Stephans G. Stephanssonar (1853-1927). Gunnar Gunnarsson skáld (1889-1975) settist að á Skriðuklaustri árið 1939 og reisti þar einstætt stórhýsi, teiknað af þýskum arkitekt. Skáldið gaf íslenska ríkinu jörðina þegar það flutti til Reykjavíkur árið 1948. Þar var lengi tilraunastöð í landbúnaði en árið 2000 hóf Stofnun Gunnars Gunnarssonar starfsemi sína þar. Skriðuklaustur er nú rekið sem menningar- og fræðasetur. Yfir sumarið eru margvíslegar sýningar í boði og gestum veitt persónuleg leiðsögn um hús skáldsins.

Það eru nú svo margir staðir á Vestfjörðum sem eru áhugaverðir. Galdrasafnið á Hólmavík, heitu pottarnir á Drangsnesi, Gvendarlaug í Klúku í Bjarnarfirði, Saltvinnslan í Reykjanesi við Djúp, eyjan Vigur og svo mætti lengi telja. Ég bý í Trékyllisvíkinni og þar eru margir staðir sem tengjast t.d. galdramálum og Flóabardaga, við höfum frábæra sundlaug sem er staðsett ofan í fjöru með brimið og Húnaflóann á aðra hönd en fjall á hina, fyrir utan það hvað er fallegt hérna!

SKIPALÓN - þar sem ísbjörninn réðst á bæinn og stakk hausnum inn um gluggann í sögunni um Nonna og Manna. Þetta er staður sem var í alfaraleið. Fólk sem kom gangandi utan úr Eyjafirði, Ólafsfirði og þaðan fór þarna yfir Hörgá á ferjubáti á leið sinni til Akureyrar. Þorsteinn Dan. reisti hús að Skipalóni 1824 og skemmu 1843 og standa þau enn. Síðustu ábúendur; Snorri og Bogga (til 1996) eru dáin, en þau eiga tvær dætur á Akureyri og son á Hornafirði. Ef þið hafið áhuga á þessu, þá væri hægt að kom ykkur í samband! Skipalón er yzti bær austan Hörgár. Þar byggði fyrst Eysteinn Rauðúlfsson, sem nam land frá Bægisá til Kræklingahlíðar samkvæmt Landnámu. Gunnsteinn, sonur hans, var faðir Halldóru, konu Víga-Glúms. Eitt örnefna í landi Skipalóns er Gunnsteinsþúfa. Þorsteinn Daníelsson (1796-1882) var mikill atorkumaður, byggingameistari og skipasmiður, forgöngumaður kornræktar og jarðræktar í landshlutanum og hann varð fyrstur til að gera út þilskip við Eyjafjörð. Þorsteinn reisti hús að Skipalóni 1824 og skemmu 1843. Hann reisti einnig kirkjuna að Möðruvöllum1866 og aðrar kirkjur, sem standa ennþá. Hann varð líklega fyrstur til að ganga þannig frá húsum, að þau fykju ekki af grunni í vondum veðrum. Þorsteinn rak verzlun um tíma á Akureyri. Einhverjir beztu veiðistaðir í Hörgá eru í landi Skipalóns. Fuglalíf er fjölskrúðugt og mikið. Snorri Pétursson (1914-95) stundaði lengi fuglamerkingar með innlendum og erlendum fuglafræðingum. Í upphafi sjöunda áratugarins var mikill áhugi á því hjá Iðnaðarmannasamtökunum á Akureyri undir forystu Sveinbjörns Jónssonar sem síðar stofnaði Ofnasmiðjuna í Reykjavík, að flytja smíðahúsið á lóð Norðlenzka byggðasafnsins á Akureyri þar sem það stæði sem minnisvarði um „merkilegan eyfirzkan iðjuhöld og búnaðarfrömuð á fyrri hluta 19. aldar, sem jafnframt var síhvetjandi sveitunga sína til dáða og athafna, en sagði óþrifnaði og óreglu stríð á hendur.“ (Íslendingur 26.10. 1962). Af þessum áformum varð þó ekki. Smíðahúsið er tjargað timburhús með rennisúð á útveggjum og tvöfaldri þakklæðningu, skarsúð að neðan en rennisúð ofan á. Geymsluloft er yfir jarðhæð og í vesturenda hússins er tvöfalt eldstæði með gangi á milli, hlaðið úr múrsteinum og sameinast reykpípurnar í skorsteini á efri hæð hússins. Þjóðminjasafnið tók Smíðahúsið í sína vörzlu árið 1985.

Hæ, hæ. Norður í Húnaþingi vestra, nánar tiltekið í Víðidalnum er gil eitt sem Kolugljúfur heitir. Þar er sagt að tröllskessa ein hafi búið hér áður fyrr og á hún að vera dysjuð á bæ einum sem Kolugil heitir og er þar rétt hjá. Fyrir mörgum árum féll kýr eða kvíga niður gilið og var Ólafur Óskarsson í Víðidalstungu einmitt staddur þarna nálægt en hann var að prófa jeppa sem vinur hans hafði keypt. Mér finnst að þið ættuð að prófa að tala við hann og athuga hvort hann væri tilbúinn að segja ykkur þessar sögur og fleiri til. Einnig er mikil saga á Vatnsnesinu en þar gerðist m.a. sagan af Agnesi og Friðriki. Svo væri hægt að kíkja á selaslóðir og eitthvað fleira.

Ég hef ekki beint reynslusögu til að segja ykkur en mig langar að benda ykkur á sunnanverða Vestfirði. Ég sá að þið hafið ekki komið þangað. Við eigum sannkallaða náttúruparadís. Rauðisandur með hvítan og æðislegan sand, seli og Franska kaffihúsið. Látrabjargið og lundinn þar. Keflavíkin milli Rauðasands og Látrabjargs. Kollsvík er náttúruparadís þar sem ekki margir koma svo þar getur verið ró og næði á hvítri sandfjörunni. En ég vil sérstaklega benda ykkur á Hænuvík. Þangað er dásemdin ein að koma. Hvít sandfjara með sólarlagi og sumarhúsi til útleigu á fjörubakkanum, hversu miklu betra getur það verið? Ró og friður og ekki mikið um annað fólk. Mikið af fuglum. Ég mæli með að Síminn komi á sunnanverða Vestfirði í sumar og skoði allt frábæra úrvalið okkar :)

Oft á tíðum á okkar yngri árum áttum við strákarnir það til að senda túrista sem komu til Þorlákshafnar í leit að Keflavík til Keflavíkur. Það var hins vegar ekki Keflavíkin sem þeir voru að leita að því vestan við Þorlákshöfn er vík sem heitir Keflavík og að henni liggur malarvegur frá bænum. Þar var fiskþurrkun ásamt fleiri hlutum sem ég man ekki lengur hverjir voru. Til að átta ykkur á þessu þá getið þið skoðað kortavef já.is og súmmað inn á Þorlákshöfn og séð malarveginn.

Mér finnst þú ættir að fara í Skagafjörð. Þá er nauðsynlegt að koma yfir Vatnsskarðið eða a.m.k. fara upp að Arnarstapa ef þú kemur úr annarri átt og staldra þar við og njóta útsýnisins. Þá blasir fallegasti fjörður á landinu við í allri sinni dýrð. Það er auðvitað best snemma morguns eða seint að kveldi að sumri til þannig að sólin rétt tylli sér á hafflötinn og baði fjörðinn fagra geislum sínum. Þegar í fjörðinn er komið eru margir fallegir staðir sem eru þess virði að heimsækja en ég mæli sérstaklega með ferð út í Drangey eða gönguferð á Tindastól. Góða ferð og góða skemmtun!